wat een prachtig mens

Mijn zus. Al met pensioen, terwijl ik nog middenin mijn werkzame leven zit. Ze heeft een totaal ander leven. Altijd al gehad. Ze geniet van kaarsen, bruidjes en kleine baby-tjes. En nemen we de honden mee als we op bezoek gaan, heeft ze alleen nog maar oog voor hen, tenzij we een overheerlijk ijsje voor haar neus zetten.

Nee, ze is niet altijd gelukkig. Veel snapt ze niet. Pijn of ziekte. Of mensen in witte jassen. Of waarom ze niet gelijk naar bed kan als ze moe is. Ze heeft toch gezwaaid? Dan mag ze toch gaan slapen?

Mijn zus dus. Van de week waren we gezellig samen met haar op stap. Met nog een zus en mijn lief. De avondvierdaagse, een aangepaste variant van 3 kilometer op verharde paden. Want dat is handiger voor alle vrijwilligers die de wagens duwen. We hebben weer van haar genoten! En zij van haar koffie na afloop en alle mensen om haar heen.

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

geef een reactie

wpDiscuz