passie,positiviteit

Sara

Ze belde me toen ik beneden was. Even een kopje thee met m’n lief tussen de bedrijven door. De deur opende en m’n oudste kwam met een vragende blik naar binnen: “Ene Sara belde. Geen idee.”
“Ah, Sara. Ik schrijf sinds kort voor haar. Leuke meid!”
Ik belde terug.
‘Hee Sara, hoe is het?”
“Ja, goed. Bel ik gelegen?”
“Ja, tuurlijk, anders zou ik niet terugbellen.”

Stilte

“O ja, natuurlijk. Slim!”

We lachten allebei. Deze meid is zo heerlijk ontspannen!
“Vind je het leuk om elkaar te zien?”

Ik dacht gelijk (altijd leuk om in de aannames te schieten) dat we een afspraak zouden plannen voor een kop koffie. Voor koffie kun je me altijd wakker maken namelijk!

“Ja, nee, tuurlijk, helemaal leuk.”
“Oké, dan stuur ik je even een link.”

Link?

In no time zat ik weer achter m’n pc-tje, in spanning wachtend op het videobeeld, en dus Sara.

Ik ben geen prater. Maar ik ben ook niet vaak sprakeloos. Nu wel. Een enorm leuke vrouw van 39 verschijnt in beeld. Op een bed, liggend op haar zij, haar ene hand onder haar hoofd. Een open blik gericht op de camera. Waarschijnlijk zag ze mijn verwarring, dus begon ze, zoals zij dat zo goed kan, in hoog tempo en met veel intonatie te babbelen. Ze lag daar al 18 jaar. Op haar 17e is ze ziek geworden: Parkinson en MS. Op haar 21e ging het niet langer en was haar bed nog de enige mogelijkheid.

22 pgb-ers; 30 uur zorg per week; 50+ uur werken; niet naar buiten; nauwelijks bewegen; overgevoelig voor licht en geluid; journaliste; en daarnaast eigenaar van een goedlopend onlinemarketing bedrijf; blogger voor Jan en alleman; adviseur; en professional; nooit op kerstborrels (“jeetje, wat autistisch”, zullen de collega’s gedacht hebben); schrijft voor magazines en kranten; nu ook veel met en voor coaches en trainers.

In de uren daarna ben ik me dat eens voor gaan stellen: hoe dat is, vanaf je 17e weten dat je ziek bent. Altijd moe. Steeds minder kunnen. Terwijl je vriendinnen feesten, voor het eerst zoenen met die leuke jongen, studeren, een gezin stichten, je eerste baan.

Afhankelijk worden en zijn van anderen. Voor de simpelste dingen: je haar in een staart doen; boodschappen doen; je medicijnen uit de gang halen; koken; typen; naar het toilet gaan; en noem maar op. Mensen, die me kennen, weten dat ik ‘alles selluf wil doen’. Hoe erg moet dit dan wel niet zijn?

En ze is zo positief! Nee, ze wilde niet afgekeurd zijn. Nee, ze kon en kan heel veel. En dat ging ze de rest van de wereld wel even laten zien. Ze kan haar eigen boontjes wel doppen. En ja, zo meteen tijdens Kerst en Oud & Nieuw is ze even uit de roulatie, vanwege al het geluid en licht. Daar moet ze even van uitrusten. Lekker toch? Begin januari is ze er weer.

Dit is pure passie en alles uit het leven halen wat erin zit. Mooi, toch?

 

Ken jij ook mensen met passie, de mensen die jouw leven extra kleur geven? Ik ben benieuwd naar je verhaal!

 

[PS haar naam is veranderd i.v.m. privacy]

Reageer op dit artikel

Laat als eerste een reactie achter.

geef een reactie

wpDiscuz